Rio Grande Valley

Vrijdagochtend kwamen we aan in de Rio Grande Valley in zuid Texas. De busreis was vrij vlot verlopen.

Toen we dichterbij kwamen kwam er een lange stoet politie auto’s om ons naar onze bestemming te escorteren. Het voelde alsof we heel erg belangrijk waren. Onderweg kwamen we reclame borden tegen voor onze show. We kwamen aan bij de Dodge arena, een hockey arena. Daar stonden twee brandweer auto’s die de bus nat spoten. Allemaal als welkom! Eenmaal uit de bus en in het gebouw begon een Mariachi band te spelen, Mexicaanse muziek. We hebben samen gezongen en gedanst. Daarna kregen we een geweldige lunch en we kregen een tas met cadeaus. De tas zelf, het was een sporttas met Up with People erop en daarin een t-shirt en pennen enzo. We kregen wat vrije tijd om ons op te frissen en daarna was het tijd om te oefenen voor de show.
Rond 6 uur werden we opgehaald door onze nieuwe gastgezinnen. Mijn roommate was Jess uit Florida. Samen waren we bij een alleenstaande vrouw. Het was ontzettend gezellig.

Zaterdag waren we vrij en hebben we lekker uitgeslapen. Daarna hebben we lekker een filmpje gekeken en gezwommen. ’s Avonds hadden we een afstudeer feest van vrienden van haar.

Zondag gingen we naar Mexico met de cast! Voor een dagje. Voor het eerst zat ik in de mini-showgroep. Die groep gaf een kleine show op een pleintje. Het was ontzettend heet, maar hartstikke leuk. We zijn die dag ook naar een Mexicaanse rodeo geweest.

Maandag hadden we allerlei presentaties en workshops. We gingen vooral veel praten over wat onze plannen zijn voor na Up with People en hoe het voelt om weer naar huis te gaan.

Dinsdag, woensdag en donderdag hadden we vrijwilligerswerk. De eerste dag zat ik in een groep die een huis ging opknappen. Het was leuk werk, maar het is zo heet daar. Meer dan 40 graden elke dag. We hebben heel wat afgezweet. De tweede dag was ik aan het werk op een begraafplaats. We gingen de boel wat opknappen. Het was er een behoorlijke bende. Weer druipnat van het zweet. De derde dag ging ik huizen schilderen. Volgens mij was dat de heetste dag! We waren binnen aan het werk en het was zo ontzettend benauwd.

Vrijdag gingen we naar een museum en een ziekenhuis. In het ziekenhuis kregen we lunch en gingen we zingen voor de kinderen daar. Die avond hadden we een afscheidsfeest. We waren allemaal in zwart, wit en paars gekleed. We kregen een heerlijk diner. Er werd gezongen, gedichten voorgedragen en bedankjes gedaan. Daarna gingen we de dansvloer op.

Zaterdag was de laatste dag samen. Het was de laatste showdag. De show was in de Dodge arena en er werden meer dan 3000 mensen verwacht. We kregen wat vrije tijd en we hebben geoefend voor de show. We hadden zelfs een voorprogramma, een Mariachi band! Er waren ontzettend veel mensen. Het was een geweldige show. Voor het eerst en het laatst gingen we de Mexico Medley doen en ik had een rolletje met een outfit. Ik was een van de 4 Calienta Girls en wat we deden was flirten met de soloist. Daarna werd ik opgetild door twee andere jongens. Dat was toch wel even leuk! Aan het eind van de show stonden er heel wat mensen op het podium te huilen. Veel van ons zullen zoiets nooit weer meemaken.

Na de show moesten we zoals gewoonlijk alles opruimen, de hele set. Daarna hadden we wat vrije tijd en om 4 uur ’s nachts gingen we naar het vliegveld. Daar moesten we heel gehaast inchecken en omdat we zo laat waren hebben 14 mensen het vliegtuig gemist. Ze moesten wachten op een nieuwe vlucht, zo’n 14 uur later. Gelukkig had ik het vliegtuig gehaald en om 9 uur kwamen we aan in Denver. Daar stonden de ouders van een van de jongens, Matt, ons op te wachten en met een groepje van 10 zouden we in zijn huis blijven. Erg gezellig natuurlijk!

Eenmaal thuis kregen we ontbijt en daarna gingen we een dutje doen. Om 1 uur gingen we naar het huis van een 3 jaar oud jongetje met kanker. De vader van Matt werkt met de Make a Wish Foundation en dit jongetje mocht een wens doen. Hij wou graag een speeltuin in zijn achtertuin. Dus wij gingen erheen om te helpen met bouwen. We hebben ook gezellig met hem gespeeld maar na een tijdje werden we naar huis gestuurd want er waren tornado waarschuwingen. Eerst werden we naar binnen gejaagd om met zn allen in een klein kamertje te gaan zitten. Maar na een minuut konden we weer naar buiten. De overbuurvrouw had een tornado gezien, maar die was alweer in de wolken verdwenen. Toen zijn we maar snel naar huis gegaan. Thuis gingen we allemaal weer naar bed.

Rond avondeten was het tijd voor een feestje en kwamen er een heleboel mensen langs, sommigen van onze groep die ergens anders verbleven. Het was gezellig maar we waren allemaal doodmoe.

Vandaag zijn we ’s ochtends naar een stadje geweest om koffie te drinken en onze laatste dollars uit te geven. ’s Middags ging de groep naar down town Denver, maar ik ging op bezoek bij mijn gastgezin van januari! Het was geweldig om ze weer te zien. Net alsof ik nooit weg was geweest.

Morgen is het tijd om weer naar huis te gaan…

Woensdag om 2 uur ’s middags kom ik aan in Nederland. Tot snel!

Back in Tucson

We kwamen vrijdag 29 mei rond 3 uur ‘s middags terug in Tucson. Direct na aankomst moesten we onze sportkleren aantrekken en ons melden op het podium. We waren die avond in een show, Up with Tucson. Het was een show met verschillende optredens van internationale groepen. Wij deden een deel van onze show en we mochten ook stukjes kijken. Het was ontzettend leuk, maar ik was ook wel erg moe van de reis en de show die avond ervoor.

Na de show ging ik naar huis met mijn nieuwe gastgezin. Het was een ouder echtpaar, bekend als Superdad en Supermom. Ze hadden voor mij al 130 studenten van Up with People gehost. Zelda uit China was mijn roommate, de vorige keer in Tucson was ze ook bij hun in huis. Bob en Dessie waren ontzettend aardig en helemaal gek van Up with People. Bob had honderden video’s van shows en allerlei accessoires.

De 30ste waren we vrij en gingen we op bezoek bij vrienden van Bob en Dessie. Het was een rustige dag, lekker bij het zwembad hangen en tafeltennissen.

Zondag hadden we onze eigen show. Toen we aankwamen was het hele podium al opgezet. Dat had de staf voor ons gedaan. Ze noemden de dag ‘Cast A09 appreciation day’ en ze deden een hele show voor ons. Daarna kregen we allemaal een ster met onze naam en op de achterkant een appreciation van een staflid. Ook kregen we koffie en koekjes. Helaas was het na de lunch tijd om weer te oefenen voor de show die voor de verandering ’s middags was.

Na de show gingen Zelda en ik met ons gastgezin uit eten. We gingen tot Zelda’s vreugde naar een Chinees restaurant met ECHT Chinees eten. We hebben zelfs de bubbelthee gehad die ze in Taiwan overal hadden.

Maandag en dinsdag hadden we de hele dag presentaties. Ook hebben we gepraat over onze plannen na Up with People en hoe het zal zijn om naar huis te gaan. Op dinsdag was er bovendien een workshop over honger en armoede. ’s Avonds hadden we een hongerdiner. Bij de deur kreeg iedereen een kaartje met zijn of haar achtergrond erop. Ik was een arme vrouw uit Somalië. Het kaartje bepaalde waar je ging zitten in de kamer. Ik moest op de grond gaan zitten tussen het afval dat er lag. Daarnaast was een groep stoelen voor de middenklasse en er was ook een prachtig gedekte tafel voor de rijken. De rijken werden geserveerd, ze kregen champagne en heerlijk eten. De middenklasse kreeg rijst, bonen en water en wij kregen eerst niets. Na een half uur werd er een pan in ons midden gezet met verbrande rijst. Ook kregen we water, maar er zat zout in het water. Na het eten gingen we discussiëren met de hele groep over deze activiteit. Het was een erg intense discussie. Sommigen vonden het verschrikkelijk dat we dit deden, want het is echt en geen spel. Anderen vonden het een goede activiteit. Ik vond het een goed idee, want het drukt je toch weer even met je neus op de feiten. Vooral de discussie bracht veel ideeën. Wij zijn ontzettend rijk en sommige mensen hebben niets te eten.

Woensdag was alweer onze laatste dag in Tucson. Ik zat in een fotografie workshop. Het was erg interessant en ik heb wat nieuwe dingen over mijn camera geleerd.

Donderdagochtend vertokken we uit Tucson. Er stond ons een 23 uur duurderende busreis te wachten.

Gallup New Mexico

Maandag 25 mei vertrokken we uit Hopi land en gingen we naar Gallup New Mexico. Het plan was dat we om 8 uur vertrokken. Helaas kwam 1 van de bussen vast te zitten in de modder. Daardoor zaten we meer dan 2,5 uur vast bij een klein tankstationnetje in de middle of nowhere. Uiteindelijk hebben een aantal gastgezinnen aangeboden om ons naar de volgende stad te brengen. Met 1 bus en heel veel auto’s kwamen we dan toch aan in Gallup.

Mijn nieuwe gastgezin was een jonge vrouw, Pam, die 10 jaar terug met Up with People had gereist. Mijn roommates waren Kelly, Alex Lippert en Ashely. Alle drie uit de States. Pam was ontzettend aardig. Ze is half Navajo dus kregen we nog meer te horen over de Navajo en bovendien liet ze ons traditionele kostuums passen. Het was ontzettend leuk! We hadden een avondje met chocolade gezichtsmaskertjes, nagellak, een fotoshoot in traditionele kostuums en we gingen een cake bakken voor een jongen in onze groep die jarig was.

Pam had ook een heleboel dieren op een soort boerderijtje in de buurt. In huis had ze vier honden en 2 katten, op de boerderij had ze 9 paarden, schapen, geiten, nog meer honden en nog meer katten.

In Gallup was een ouderen festival. Ik zat in de groep die de dag ervoor ging helpen met de voorbereiding. We gingen een constructie bouwen zodat er schaduw was. Het regende heel veel dus het was een grote modderpoel, maar het is gelukt. Voor de lunch kwam er een groep vrouwen met de grootste pot soep ooit en deeg voor gefrituurd brood, dat is een specialiteit onder de navajo’s. Het was erg lekker, maar veel te veel! Iedereen had meerdere porties gehad en nog was meer dan de helft over. Dat vonden ze niet zo leuk, dus kregen we een nieuwe opdracht van onze crewleader, dooreten! Geen wonder dat ik zoveel aankom hier:P!De dag erop was het festival. Er waren ontzettend veel ouderen in traditionele kleding. Ze gingen dansen, dat betekend arm in arm in een grote cirkel lopen. Wij deden natuurlijk vrolijk mee! Ik zat ook nog in een groepje dat een rondleiding kreeg in een winkel waar muurschilderingen waren. Het was erg interessant.

De laatste dag hadden we een show. Eerst weer de hele dag oefenen en daarna showtime! Als een grote verrassing was mijn gastgezin uit Hopi land gekomen! Vanaf het podium zag ik ze zwaaien met hun grote cowboyhoeden! Het zijn echt geweldige mensen. Ze hadden voor ons alle 8 een T-shirt meegenomen.

De dag erop was het weer tijd voor afscheid. We gingen terug naar Tucson, 8 uur in de bus en diezelfde avond nog weer een show.

Navajo en Hopi land

Vanuit Tuscon gingen we naar Kayenta, een Navajo reservaat. Het was een lange reis en onderweg maakten we een stop bij de Grand Canyon! Dat was heel onverwacht en prachtig. We waren er maar een uurtje, maar we hebben de geweldige omgeving daar eens goed in ons opgenomen. ’s Avonds kwamen we eindelijk aan. Het avondeten stond klaar en een aantal gastgezinnen gingen traditionele dansen aan ons laten zien. Daarna gingen we naar huis met onze gastgezinnen.

Ik zat samen met Alex Lippert uit de States. Het was ontzettend gezellig. Onze gastouders waren allebei vol Navajo en ze lieten ons traditioneel eten proeven. We waren er maar voor 3 nachtjes. De volle dag dat we er waren. De eerste dag hadden we een show. We mochten die avond van kostuums wisselen. Dat was ontzettend grappig en een leuke afwisseling!
De tweede dag gingen we in groepjes klaslokalen in. We hebben spelletjes met de kinderen gespeeld en gepraat over de voordelen en nadelen van leven op het reservaat. Er zijn veel problemen, zoals drugs, alcohol en criminaliteit, maar ze waren wel een hechte gemeenschap. Geen van de kinderen wou ergens anders wonen, misschien om te studeren, maar daarna zouden ze teruggaan.

Na twee dagen vertrokken we weer en gingen we naar Hopi land. Een andere stam, een ander reservaat. De Hopi’s zijn nog traditioneler en niet erg open over hun cultuur. Het was ontzettend speciaal dat we erheen konden. Normaal laten ze niet veel buitenstaanders toe. Bij aankomst stond er een traditioneel maal klaar en er waren optredens met muziek en dans. Bovendien was Miss Hopi aanwezig. Ze deden een regendans voor ons en ook waren we midden in de woestijn, aan het eind van het optreden was er een grote stortbui en onweer.

’s Avonds gingen we naar huis met onze gezinnen. Ik zat met 7 anderen in een geweldig gezin. In hun huis woonden een vader en moeder, hun zoon en hun dochter met haar man en dochter. De omgeving was prachtig en gelukkig konden we foto’s maken vanuit de bus, maar we mochten geen foto’s maken in de dorpjes. Sommige dorpjes bovenop de berg hadden geen elektriciteit en water uit de kraan. Het was behoorlijk primitief. Mijn gastgezin was dat niet, zij hadden een tv, ik heb nog nooit zo’n grote tv gezien!

We kregen op die aankomstdag ook een rondleiding in een van de dorpjes. De vrouw die de rondleiding gaf vertelde ons veel over de cultuur en een ceremonie die dat weekend zou zijn. Ze vertelde ons ook dat ze ons dat alles eigenlijk niet mocht vertellen en dat we onze gastgezinnen dus niet erover mochten vertellen.

De volgende ochtend ging ik met mijn gastgezin naar die ceremonie, het was ontzettend gaaf. Iedereen was naar het pleintje in het midden van het dorp gekomen, en veel mensen zaten op de daken. Ik zat ook bovenop een huisje! Na de ceremonie gingen we naar de ranch van ons gezin, daar gingen we paardrijden. Het was een geweldige ochtend!

Die avond hadden we een show en de volgende dag was het alweer tijd om te vertrekken. We gingen naar Gallup New Mexico. Daar zijn we een korte week geweest. Binnenkort zal ik daar iets over schrijven!

San Diego & Tucson!

Op maandagochtend 11 mei verlieten we het kamp en gingen we naar San Diego! Alles was in 10 dagen voor ons georganiseerd. Ik zat alleen bij mijn nieuwe moeder, Sally, en haar dove hond, Sarah. Het was ontzettend gezellig. Sally is een ontzettend gezellige vrouw. Ze had een aantal vrienden die ook hosten, dus daar gingen we vaak op bezoek. De eerste twee avonden aten we bij Matt en Alex Vargas en hun 2 hostvaders. Ook Andy uit België en Joshua kwamen op bezoek met hun hostmoeder.

Op dinsdag begonnen we een spel, Up with People land. Iedereen kreeg een paspoort met een status. Je kunt een citizen zijn, een migrant worker, een , asielzoeker, en illegaal. Het doel is dat je werk vind en een huis. Ik ben een citizen en ik heb een eigen bedrijf, maar ik moet op zoek naar een huis. Voor mijn bedrijf, een koppels therapie bedrijf, moest ik interviews houden met potentiële werknemers. We hebben een burgemeester benoemd en er zijn een soort politieagenten, want er zijn bepaalde regels. Citizens hebben meer rechten en mogen dus overal vooraan zitten en ze krijgen als eerste lunch.Verder gingen we die dag naar de grens met Tijuana Mexico. De mensen bij de grens vertelden ons over de grens en hoeveel mensen illegaal proberen over te steken. Soms zijn er grote groepen die de snelweg oprennen en zo oversteken. We hebben Mexico gezien, maar we zijn er nog steeds niet geweest…

Woensdag gingen we ’s ochtends aan het werk. Ik zat in een groep die bamboe moest verwijderen uit een natuur terrein. Rond 2 uur gingen we met de hele cast naar het strand! Hartstikke gezellig natuurlijk! Om 5 uur kwamen de gastgezinnen met eten. We hadden een kampvuur gemaakt en we hadden marshmallows.

Dondersdag ging ik ’s ochtends met een groepje naar een school voor kinderen met problemen. De problemen varieerde van misbruik tot adhd. Het was best lastig, want er was ons niets verteld over de school en we hadden niet echt een programma. Dus we hebben geïmproviseerd. We hebben muziek met ze gemaakt en spelletjes gedaan.

’s Middags gingen we naar de marine basis. Een andere groep had daar een korte show gegeven en we kregen met de hele groep een rondleiding. We mochten een vliegtuig in en de kokpit zien.
Vrijdagochtend gingen we naar het strand voor een paar uurtjes, maar helaas was het een stuk kouder. ’s Middags gingen we oefenen voor de show van die avond. Het was een uitdagende show, want het podium was veel te klein, dus we konden geen band gebruiken en de groep werd in tweeën gesplitst. De eerste groep deed de eerste helft van de show en de anderen de tweede helft. Het was een leuke show. Na de show kreeg ik twee roommates. Liz uit New Mexico en Sisa uit Slowakije.

Zaterdag was geweldig, want we gingen optreden in de dierentuin! We gingen een show van 20 minuutjes doen op het zeeleeuwen podium! ’s Ochtends gingen we de show promoten en om 1 uur was de show. Het was ontzettend glad op het podium , maar we hebben het overleeft en het was ontzettend leuk! Na de show ging ik met Sisa en Sally het park bekijken. Ik heb panda’s gezien!! Het was een erg mooi en groot park. (Liz was ziek thuis)

Zaterdagavond gingen we bij het gastgezin van Joshua en Andy uit België op bezoek. We waren met een best grote groep. Het laatste deel van de avond hebben we in de jacuzzi doorgebracht. We hadden een prachtig uitzicht op de bergen en de lichtjes van de stad!
Zondag was alweer de laatste dag, en ook een vrije dag. We hebben eerst uitgeslapen, dat had ik al erg lang niet meer gedaan! Daarna kregen we een uitgebreid ontbijt met eieren, aardappelen en pannenkoeken. Rond 1 uur gingen Sally, Sisa en ik op pad. We hebben downtown San Diego bezocht. We zijn naar een klein museumpje geweest, en naar de Mall. In de Mall kwamen we Andy en Astrid uit Mexico tegen. We gingen met z’n allen een beroemd standbeeld bezoeken in de haven en daarna hebben we over de pier geslenterd. Het was een heerlijke dag. Ook hebben we een eiland bezocht daar was een prachtig uitzicht op het centrum van San Diego en er waren erg dure huizen!

Maandag was het weer tijd voor vertrek. We gingen met de bus naar Tucson Arizona. Het was een reis van ongeveer 8 uur. Onderweg gingen we door de woestijn en zag ik reusachtige cactussen die alleen in dit deel van de wereld voorkomen. Toen we om 5 uur ’s middags aankwamen in Tucson was het 42 graden!:O

Mijn gastgezin was een Mexicaans ouder stel! Toch nog een beetje Mexico dus voor mij. Ik was alweer zonder roommates, maar het was maar voor 2 nachtjes. Op dinsdag was de groep weer verdeeld. Er was een grote groep die de woestijn in ging met een organisatie die water achterlaat voor mensen die illegaal de grens. Ontzettend veel van hun sterven in de woestijn omdat ze wordt wijsgemaakt dat het niet zo ver is.Een andere groep was in een gaarkeuken voor daklozen, veel van de daklozen zijn illegalen. Onze groep hielp in de keuken en ze kregen de kans om met de daklozen te praten.Er was ook een groep die promotie ging doen voor de show als we over 9 dagen terugkomen in Tucson.

Ik zat in een groepje van 4. Wij waren gekozen om ieder een schilderij te maken. Alumni kunnen op een bijeenkomst op deze schilderijen bieden en het geld gaat naar scholarships voor nieuwe up with peoplers. Eerst kregen we een korte uitleg over aquarellen van een kunstenares, daarna kregen we de opdracht om in iets minder dan 2 uurtjes een schilderij te maken dat de cast representateert. Het was een behoorlijke uitdaging, want ik heb nog nooit een schilderij gemaakt. Het was ook ontzettend leuk natuurlijk! Ik kan niet zeggen dat ik een geweldig kunstwerk heb gemaakt maar ik hoop dat het wat geld opbrengt voor een goed doel.
Vandaag, woensdag 20 mei, is het alweer tijd voor de volgende stad. We zijn onderweg naar Kayenta, een Navajo reservaat. Het is zo’n 9 uur met de bus, maar onderweg maken we een geweldige stop, bij de Grand Canyon!!

Ik zal jullie snel laten weten hoe het was!

Up with People op kamp!!

De week na Taiwan waren we in een prachtig kamp in de bergen van California! We vlogen vanuit Taipei naar Los Angeles en we kwamen ’s avonds laat in het kamp aan, dus we mochten snel naar onze kamers. De volgende ochtend waren we vrij en ik ging wandelen met een groepje. De omgeving was echt ontzettend mooi! De wandeling werd een beetje anders dan het plan was. We zijn bergen in gegaan en op sommige punten waren we aan het klimmen in plaats van wandelen. Het was best eng maar ook wel heel mooi.

Na de lunch gingen we aan het werk. Mijn groep ging een heel huisje opknappen. We hebben die eerste dag alles uit het huisje gehaald, ook het tapijt, en we hebben de hele binnenkant geverfd. Het kamp dacht we in 4 dagen de binnenkant zouden doen. Maar na de eerste middag waren we al bijna klaar met alles verven. Dus de volgende dag begonnen we met de buitenkant. Ik heb de andere dagen vooral met een paar jongens aan de badkamers gewerkt. Het was ontzettend leuk. Onze kampleider wou me alles leren, dus ik mocht aan het werk met het spijkergeweer, een kitgeweer, en de elektrische zagen. We hebben linoleum in de badkamers gelegd en ik heb in de grote badkamer de hele plint gemaakt.

Met Sanne uit België heb ik een spel met de groep gespeeld. Iedereen kreeg een kaartje met een andere naam erop en dan moesten ze proberen die persoon een kus te geven zonder dat een ander het zag. Aan het eind van de week was degene met de meeste kaartjes de winnaar.
Met een ander groepje heb ik levend cluedo gedaan. Op donderdag vlak voor het avondeten werd ik dood gevonden. We lieten de anderen in groepjes de moord oplossen. Onder het eten mocht ieder team een vraag stellen aan een verdachte. Het verhaal was dat Aafke en ik ruzie hadden en dat ze me geduwd had en dat ik met mijn hoofd op een steen was gevallen. Het was erg grappig om te doen.

Oh ja! De mannen hadden een pact gesloten aan het begin van de week. Ze mochten zich niet scheren. Iedereen liet zijn baard groeien en ze hadden allemaal zeer mannelijke bijnamen. Bovendien mochten ze geen croutons in hun sla eten… zo hadden ze nog wat meer gekke regels. Het was erg grappig! Een jongen had zich geschoren en hij werd de rivier in gegooid.

Vrijdag kregen we te horen dat we niet naar Mexico gaan. Dat was een grote teleurstelling voor iedereen. Het schema voor de laatste maand is erg onzeker nu. Het verandert bijna dagelijks.
Een avond op kamp gingen we met een groepje ‘snipe hunten’. Ik had geen idee wat snipe’s waren, maar het leek me wel leuk! We gingen met stokkend e bosjes in en een andere groep stond aan het eind met zakken. We hebben niets gevangen, niet zo gek, want achteraf hoorde ik dat snipe’s niet bestaan. Amerikanen doen dit spel om tijd te doden, en lekker in het bos rond te hangen. Ik voelde me wel even heel stom toen ik dat hoorde, maar het was toch leuk. Bovendien heb ik 2 beren gezien van behoorlijk dichtbij!! Een bruine en een zwarte beer. Ze waren best wel groot! Op het kamp waren ’s avonds best vaak beren, dus we mochten nooit alleen rondlopen.

Zaterdagmiddag waren we vrij. Ik ging van de kabelbaan en daarna naar het zwembad. In het zwembad mochten vrouwen geen bikini aan. Het moest een badpak zijn en anders moest je een hemdje erover aan, want je mocht geen blote buik hebben. Dat vond ik wel bijzonder.
’s Avonds hadden we een talentenshow. Het was erg leuk, ik heb alleen maar gekeken. Er was Chineze rap, salsa dansen, toneel… enz.

Zondag waren we de hele dag vrij. ’s Ochtends heb ik met een groepje gewandeld in de bergen. Na de lunch gingen we met een grote groep naar de modderpoel waar we gingen modderworstelen! Het was ontzettend grappig!Na afloop gingen we de rivier in om de modder weg te spoelen. Het voelde echt net als vakantie. Ik ben flink bruin geworden die week.
Voor de laatste avond was een jaren 90 feest gepland! Joe uit Texas kwam met een bloemetje en een gedichtje naar me toe of ik met hem naar het feest wou. Heerlijk Amerikaans. Bijna iedereen kwam met een date! Het was erg gezellig. Ik was verkleed als Britney Spears. Er was ook een groep Spice Girls en behoorlijk wat boyband jongens.

Maandag gingen we naar San Diego. Daar ben ik afgelopen week dus geweest en gister kwamen we aan in Tucson Arizon. Morgen vertrekken we alweer, we gaan naar een indianen reservaat, en onderweg gaan we naar de Grand Canyon. Ik zal binnenkort over mijn belevenissen in San Diego en Tucson vertellen! Het is een beetje lastig want ik heb al een hele tijd geen stabiel internet meer gehad. De komende dagen zal het vast niet anders zijn.

Sie Sie (sjè sjè = dank u)

Vandaag is mijn laatste dag in Taiwan, morgenochtend is het weer tijd voor afscheid, en ’s avonds (4 mei) vliegen we om 23:55 naar Los Angeles. Onze aankomsttijd in Los Angeles is 3 uur eerder, namelijk 4 mei 20:40. Dat vond ik wel even grappig om te noemen.

Ik zal nog even vertellen wat ik allemaal gedaan heb de laatste tijd in Taichung. Ons kunstwerk in het ziekenhuis is erg goed geworden vind ik. Het was ook erg leuk om te doen!

Vrijdagavond gingen we uit eten met ons gezin. Ik heb rauwe goudvis gegeten, interessante smaak. Daarna hebben we thuis nog geborreld, dat was erg gezellig. Onze Jenice onze hostmoeder had een drankje gemaakt met 3 verschillende dranken, waaronder pruimen azijn en pruimen wijn. Het was erg gezellig. De volgende dag hadden we de ochtend vrij gekregen, omdat er regen was verwacht en we hadden geen zaal oid. Toen ik ’s ochtends wakker werd was het zo mooi weer dat ik een duik heb genomen in het community zwembad.

’s Middags gingen we naar een museum waar we een rondleiding kregen. Het waren prachtige schilderijen van een Taiwanese kunstenaar. Die avond hadden we een 12 gangen diner met ondertussen een heel programma. Er waren ontzettend veel mensen. Een deel van onze groep deed en mini show en rest van de tijd werd opgevuld met presentaties, dankwoordjes en lootjes trekken. Het was erg gezellig, maar ik was iets minder enthousiast over het eten. Vooral toen er een pan op tafel kwam met een kip erin, met de kop er nog aan.

Zondag waren we vrij en zijn we naar de 'kerk' geweest. De kerk was een klein zolderkamertje! Ik had nog nooit zoiets gezien, er konden ongeveer 30 mensen in. Na de dienst was er een lunch met de hele kerk (20 mensen). Iedereen had wat te eten voor ons gemaakt!
Daarna zijn we naar een klein stadje geweest waar Jenice vandaan komt. Ze hebben daar een bakkerij. Hun familie bedrijf bestaat al meer dan 100 jaar. Het is erg beroemd hier. We hebben de bakkerij bezocht en koekjes gebakken. Verder hebben we een villa/ museum bezocht en een boeddhistische tempel. In de tempel heb ik verschillende dingen geleerd en uitgeprobeerd. Het bidden is een lang ritueel, van steentjes gooien en papier verbranden.

Maandag hebben we les gegeven in een jongensschool en dinsdag en woensdag waren we bezig met de show. Woensdag was in ingedeeld voor dans! Voor de Mexicaanse medley heb ik een rolletje geleerd. 4 Meiden moeten met de solist flirten en ergens in het midden is een lift. Die lift heb ik ook geleerd. Het was ontzettend leuk om te doen. Helaas gaan we voorlopig niet naar Mexico!

Woensdag was de laatste show in Taiwan en het was weer een groot succes. Er probeerden nog mensen het podium op te klimmen om foto’s te maken. Ik zal het optreden toch wel missen!

Donderdag was het koninginnendag en gingen we met de Nederlanders het Wilhelmus zingen in de morning meeting. Ook lieten we een aantal mensen een wedstrijdje spijkerpoepen doen. ’s Middags hadden we een culture fair bij de universiteit. Alle landen hadden een tafel en konden de studenten iets laten zien over hun land. Wij gingen natuurlijk ook met ze spijkerpoepen! Aan het eind van de middag kwam er een yoga leraar en gingen we heerlijk 2 uurtjes yoga doen.

Vrijdag en zaterdag hadden we oneindig veel presentaties. Over Mexico, Nieuw Zeeland, Human Rights, Gender Issues en een presentatie van het laatste nieuws. Het was erg interessant, maar wel vermoeiend om opeens 2 dagen op een stoel te zitten.

Vandaag was mijn laatste dag, en een vrije dag. We zijn vanochtend om 8 uur vertrokken. We zijn de bergen in gegaan. In een thee museumpje hebben we geleerd om thee te maken en drinken. We hebben een zeer uitgebreide lunch gehad op een prachtige locatie en we hebben met klei gewerkt. Er waren allerlei vrienden van onze gastgezin en het was erg gezellig.

Morgen gaan we naar California. Eerst gaan we een week naar Forrest Home Camp. Het is een kamp hoog in de bergen waar we geen internet of mobiele telefoon kunnen gebruiken. Dus het zal een weekje stil zijn. De week erop gaan we naar San Diego!

Ik heb erg veel zin in het kamp, we hebben al aardig wat typische kamp spellen bedacht! Volgende week zal ik vertellen hoe het op kamp was!